Travels in Southern Europe and the Levant, 1810-1817

چارلز رابرت کاکرل، که بعدها از معماران برجستهٔ انگلستان شد، در ۱۸۱۰ در بیست‌ودو سالگی راهی سفری شد که هفت سال طول کشید. چون جنگ‌های ناپلئون بیشتر اروپا را به روی انگلیسی‌ها بسته بود، او به قلمرو عثمانی رفت و در یونان، آسیای صغیر، جزایر دریای اژه، مالت، سیسیل و ایتالیا به مطالعهٔ معماری کلاسیک پرداخت.

مهم‌ترین بخش این یادداشت‌ها کاوش‌های او و همراهانش است: در ۱۸۱۱ در جزیرهٔ آیگینا مجسمه‌های پیشانی معبد آفایا را از خاک بیرون آوردند و کمی بعد در باسای، در آرکادیا، به فریز معبد آپولون رسیدند؛ هر دو مجموعه سرانجام به موزه‌های مونیخ و لندن راه یافت. کاکرل از دیدار با لرد بایرون، از زندگی در آتن و از حاکمان و مردم سرزمین‌های عثمانی آن روزگار هم می‌نویسد.

این یادداشت‌ها را پسرش، ساموئل پیپس کاکرل، نزدیک یک قرن بعد ویراست و منتشر کرد و در مقدمه زندگی پدر را بازگفت. کتاب هم گزارشی دست‌اول از تاریخ باستان‌شناسی است و هم تصویری از دوره‌ای که مرز میان کاوش علمی و گردآوری آثار برای فروش هنوز روشن نبود.

برای علاقه‌مندان به معماری، یونان کلاسیک و سفرنامه‌های اوایل قرن نوزدهم، خواندنی است.