The Color Purple

سیلی چهارده ساله است و نامه‌هایش را با «خدای عزیز» شروع می‌کند، چون کس دیگری برای گفتن ندارد. در جورجیای روستاییِ نخستین دهه‌های قرن بیستم زندگی می‌کند، فقیر است، سیاه‌پوست است، و از کودکی مورد آزار قرار گرفته. پدرش بچه‌هایش را از او می‌گیرد و او را به مردی می‌فروشد که فقط «آقا» صدایش می‌کند.

رمان تماماً از نامه ساخته شده — اول نامه‌های سیلی به خدا، بعد نامه‌های میان او و خواهرش نِتی که به آفریقا رفته. همین شکل، لحن کتاب را می‌سازد: زبان سیلی در آغاز شکسته و خُرد است و هرچه پیش می‌رویم، همراه با خودش، قوی‌تر و آزادتر می‌شود.

نقطهٔ چرخش، ورود شاگ اِیوری است؛ خواننده‌ای بلوزخوان و سرکش که به سیلی نشان می‌دهد می‌شود جور دیگری زیست. رابطهٔ آن دو، و شبکهٔ زنانی که گرد سیلی شکل می‌گیرد، راه بیرون‌آمدن او را باز می‌کند.

کتاب در ۱۹۸۳ جایزهٔ پولیتزر را برد و واکر را نخستین زن سیاه‌پوست برندهٔ این جایزه در بخش داستان کرد. استیون اسپیلبرگ در ۱۹۸۵ از آن فیلمی ساخت و بعدها به موزیکال برادوی هم رسید.