Jane Eyre: An Autobiography

جین ایر یتیم است، فقیر است و به گفتهٔ خودش زیبا هم نیست — و راوی کتاب هم خودِ اوست. همین انتخاب در ۱۸۴۷ تکان‌دهنده بود: رمانی که زنی بی‌پشتوانه در آن مستقیم با خواننده حرف می‌زند و از خشم، میل و حق خودش می‌گوید.

کتاب او را از خانهٔ خاله‌ای بی‌مهر به مدرسهٔ خیریهٔ لوود می‌برد و از آنجا به ثورنفیلد، جایی که معلم سرخانه می‌شود و با ادوارد راچستر، صاحب خانه، رابطه‌ای شکل می‌گیرد. طبقهٔ سوم خانه صدایی دارد که کسی توضیحش نمی‌دهد.

برونته نخست با نام مستعار مردانهٔ Currer Bell منتشرش کرد. منتقدان آن زمان لحن کتاب را «خشن» و «غیرزنانه» خواندند؛ همان چیزی که امروز دلیل ماندگاری‌اش است.