The Handmaid’s Tale

اتوود این رمان را در ۱۹۸۵ نوشت و قاعده‌ای سخت‌گیرانه برای خودش گذاشت: هیچ‌چیزی در کتاب نیاید که پیش‌تر، جایی در تاریخ بشر، واقعاً رخ نداده باشد. نتیجه کتابی است که هرچه از نوشتنش می‌گذرد کمتر شبیه خیال‌پردازی می‌شود.

راوی، زنی است که او را آفرد می‌نامند — نامی که یعنی «از آنِ فرد». در جمهوری گیلیاد، پس از کودتایی مذهبی و در میانهٔ بحران ناباروری، زنانِ بارور از خانواده‌هایشان جدا و به خانهٔ فرماندهان فرستاده می‌شوند تا برایشان فرزند بیاورند. خواندن برای زنان ممنوع است، حساب بانکی‌شان مسدود شده و نامشان را از آن‌ها گرفته‌اند.

قدرت کتاب در فریاد نیست، در جزئیات است: در اینکه آفرد یادش می‌آید کره را پنهانی به‌جای کرم پوست استفاده می‌کرده، یا اینکه بازی اسکرابل با فرمانده چقدر می‌تواند خطرناک و هم‌زمان مبتذل باشد. اتوود نشان می‌دهد چنین نظامی یک‌شبه نمی‌آید؛ قدم‌به‌قدم می‌آید و هر قدمش در لحظه منطقی به نظر می‌رسد.

فصل پایانی، که یک همایش دانشگاهی در آینده‌ای دورتر است، کل روایت را از نو معنا می‌کند.