The Iron Heel

«پاشنهٔ آهنین» (۱۹۰۸) رمانی سیاسی از جک لندن، نویسندهٔ «آوای وحش» و «سپیددندان»، و از نخستین دیستوپیاهای مدرن است. رمان به شکل دست‌نوشته‌ای روایت می‌شود که قرن‌ها بعد پیدا شده است: خاطرات اویس اورهارد، همسر ارنست اورهارد، رهبر انقلابی سوسیالیست، که پژوهشگری از آینده آن را با پانویس‌هایی دربارهٔ آن «روزگار تاریک» منتشر کرده است.

داستان در آمریکای دهه‌های ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰ می‌گذرد. اتحادی از سرمایه‌داران بزرگ و انحصارها — «الیگارشی» یا همان «پاشنهٔ آهنین» — به تدریج قدرت را در دست می‌گیرد: طبقهٔ متوسط را نابود می‌کند، برخی اتحادیه‌های کارگری را با امتیاز می‌خرد، مخالفان را با مزدوران و پلیس مخفی سرکوب می‌کند و شورش‌ها را در خون فرو می‌نشاند. ارنست اورهارد و یارانش به مبارزه‌ای زیرزمینی کشانده می‌شوند.

لندن، که خود سوسیالیستی پرشور بود، برخلاف بسیاری از هم‌فکرانش پیش‌بینی نمی‌کرد که سرمایه‌داری به‌آرامی جای خود را به سوسیالیسم بدهد؛ او سرکوبی سازمان‌یافته و طولانی را تصور کرد که بعدها بسیاری آن را پیش‌درآمدی بر توصیف حکومت‌های تمامیت‌خواه قرن بیستم دانستند. جورج اورول از ستایندگان این کتاب بود.

بخش‌هایی از رمان به خطابه‌ها و مناظره‌های سیاسی می‌گذرد، اما برای خوانندگان ادبیات دیستوپیایی و ادبیات سیاسی، اثری تأثیرگذار و هنوز تکان‌دهنده است.