Oryx and Crake

رمان با مردی آغاز می‌شود که روی درخت می‌خوابد، ملافه‌ای کهنه به تن دارد و آرام از گرسنگی تلف می‌شود. خودش را اسنومن می‌نامد. دور و برش موجوداتی آرام و بی‌آزار زندگی می‌کنند که او «فرزندان کریک» صدایشان می‌کند؛ آن‌ها اسنومن را موجودی غریب و واسطه‌ای میان خود و کریکِ آفریننده می‌دانند.

روایت میان دو زمان در رفت‌وآمد است: حالِ ویران‌شده، و دهه‌هایی پیش از آن، وقتی اسنومن هنوز جیمی بود و با دوستش کریک در دنیایی بزرگ می‌شد که شرکت‌های زیست‌فناوری آن را اداره می‌کردند. آن دنیا به دو بخش تقسیم شده بود: «کامپاند»های امن برای دانشمندان و خانواده‌هایشان، و «پلیب‌لند»ها برای بقیه.

اتوود اینجا هم به قاعدهٔ همیشگی‌اش وفادار است — هیچ فناوری‌ای در کتاب نیست که در زمان نوشتن دست‌کم در مرحلهٔ آزمایشگاهی وجود نداشته باشد. خوک‌هایی که اندام انسانی پرورش می‌دهند، مرغ‌های بی‌سر، حیوانات ترکیبی: همه ریشه در پژوهش‌های واقعی دارند.

جلد نخست سه‌گانه‌ای است که با «سال طوفان» و «مَدآدام» کامل می‌شود.