Margaret Atwood: A Feminist Poetics

تز اصلی فرانک دیوی این است: نوشتهٔ اتوود توانایی کم‌نظیری در کاربرد زبان نشان می‌دهد و هم‌زمان بی‌اعتمادی عمیقی به آن — به زبانی که فرهنگی ابزارانگار و عمدتاً مردانه شکلش داده است. به همین دلیل زبان او خواننده را به لایه‌ای پنهان از خودش ارجاع می‌دهد: ناگفته، نمادین، اشاره‌وار، و دور از معنای مستقیم.

کتاب به‌جای مرور زمانی آثار، حول مضمون‌ها سازمان یافته: شعرِ فضای زنانه و مردانه، ناکافی‌بودن شعر، «کمدی»های زنانه، و فصلی با عنوان «واژگان اتوود» که تصویرهای تکرارشونده در کارهای او را می‌کاود — پوستِ فناورانه، آینه‌ها، گوتیک، زیرِ زمین و زیرِ آب، هزارتو، دگردیسی.

فصل‌های پایانی به داستان‌های کوتاه و به «Survival»، کتاب جنجالی اتوود دربارهٔ مضمون قربانی در ادبیات کانادا، می‌پردازند. متنی دانشگاهی است و پیش‌فرضش آشنایی خواننده با آثار اتوود.