The Land That Time Forgot

داستان با پیدا شدن دست‌نوشته‌ای در یک قمقمه در آب‌های گرینلند آغاز می‌شود. نویسندهٔ آن، بوئن تایلر، جوانی آمریکایی است که در ۱۹۱۶، در میانهٔ جنگ جهانی اول، هنگام سفر به فرانسه کشتی‌اش به دست زیردریایی‌ای آلمانی غرق می‌شود. او همراه چند بازمانده، از جمله دختری به نام لیز، و گروهی ملوان انگلیسی، موفق می‌شوند خود زیردریایی را تصرف کنند؛ اما خرابکاری و خیانت آنان را به آب‌های ناشناختهٔ جنوب می‌کشاند.

سرانجام به کاپرونا می‌رسند: جزیره‌ای بزرگ با دیواره‌های صخره‌ای بلند، که درونش سرزمینی گرم و پر از جانوران دوران‌های گوناگون زمین‌شناسی است، از دایناسورها و خزندگان پرنده تا انسان‌های نخستین در مرحله‌های مختلف تکامل. سرنشینان زیردریایی، از جمله دشمنان آلمانی‌شان، ناچارند برای بقا در کنار هم بمانند.

ادگار رایس باروز (۱۸۷۵–۱۹۵۰) این داستان را در ۱۹۱۸ در مجلهٔ «بلوبوک» منتشر کرد و همراه با دو دنبالهٔ آن، «مردمی که زمان فراموش کرد» و «از ژرفای زمان»، در ۱۹۲۴ به‌صورت کتاب درآورد. ایدهٔ عجیب تکامل در سرزمین کاسپاک — که رازش در بخش‌های بعدی گشوده می‌شود — این ماجرای پرشتاب را از دیگر داستان‌های «سرزمین گمشده» متمایز می‌کند.