The Autobiography of Charles Darwin

داروین این را نه برای انتشار که برای خانواده‌اش نوشت و صریح می‌گوید که بدون تظاهر می‌نویسد. نتیجه، متنی است بی‌ادعا: از کودکی‌اش می‌گوید، از اینکه پدرش او را بی‌آینده می‌دانست، و از سفر بیگل که همه‌چیز را عوض کرد.

بخش عجیب و صادقانه‌اش جایی است که اعتراف می‌کند با گذشت سال‌ها لذتش از شعر، موسیقی و نقاشی را از دست داده و ذهنش به «ماشینی برای بیرون کشیدن قانون از انبوه داده» بدل شده — و این را زیانی برای خودش و شاید برای فکرش می‌داند.