Twenty Years at Hull House

«بیست سال در خانهٔ هال» (۱۹۱۰) روایت جین آدامز، اصلاح‌گر اجتماعی آمریکایی، از دو دهه زندگی و کار در «خانهٔ هال» است؛ سکونتگاهی اجتماعی که او و دوستش الن گیتس استار در ۱۸۸۹ در محله‌ای مهاجرنشین در شیکاگو بنیان گذاشتند. آدامز بعدها، در ۱۹۳۱، نخستین زن آمریکایی برندهٔ جایزهٔ صلح نوبل شد.

فصل‌های نخست به کودکی او در ایلینوی، تأثیر پدرش و آبراهام لینکلن، و سال‌های سرگردانی پس از تحصیل می‌پردازند. سپس روزهای نخست خانهٔ هال می‌آید و کارهایی که آنجا شکل گرفت: مهدکودک، کلاس‌های شبانه، باشگاه‌ها، کتابخانه، تئاتر و «موزهٔ کار». آدامز از فقر، کار کودکان، کارگاه‌های عرق‌ریزی، نخستین قوانین کار در ایلینوی و زندگی مهاجران و فرزندانشان می‌نویسد.

کتاب هم شرح یک تجربه است و هم استدلالی برای روشی تازه در کار اجتماعی: به‌جای صدقه دادن از بیرون، زندگی در همان محله و ساختن همراه مردم. برای علاقه‌مندان تاریخ اجتماعی آمریکا، مددکاری، شهر و مهاجرت، و نیز تاریخ جنبش زنان، منبعی دست‌اول و خواندنی است.