The Voyage of the Beagle

چارلز داروین بیست‌ودو ساله بود که در ۱۸۳۱ به‌عنوان طبیعی‌دان همراه کشتی بیگل راهی سفری شد که قرار بود دو سال طول بکشد و پنج سال طول کشید. کشتی سواحل آمریکای جنوبی را نقشه‌برداری می‌کرد و داروین فرصت داشت ماه‌ها در خشکی سفر کند: از جنگل‌های بارانی برزیل و دشت‌های پامپا تا پاتاگونیا، سرزمین آتش و رشته‌کوه آند، و سپس جزایر گالاپاگوس، تاهیتی، نیوزیلند، استرالیا و جزایر مرجانی اقیانوس هند.

کتاب به شکل سفرنامه‌ای علمی نوشته شده و فصل‌هایش به ترتیب جاهایی که دیده پیش می‌روند. داروین دربارهٔ زمین‌شناسی، سنگواره‌های پستانداران غول‌پیکر منقرض‌شده، گیاهان و جانوران، زلزلهٔ بزرگ شیلی، شکل‌گیری آبسنگ‌های مرجانی و مردمانی که دیده می‌نویسد، و از برده‌داری در برزیل با بیزاری یاد می‌کند.

کتاب هنوز نظریهٔ تکامل را ندارد — گزارش جوانی کنجکاو است — ولی خواننده می‌تواند ببیند مشاهده‌هایی که بیست سال بعد به «منشأ انواع» رسید کجا دارند جمع می‌شوند، به‌ویژه در فصل گالاپاگوس. این نسخه متن ویراست دوم و بازنگری‌شدهٔ ۱۸۴۵ است.

به‌عنوان سفرنامه هم، صرف‌نظر از علم، خواندنی است: پر از ماجرا، توصیف طبیعت و نگاه تیزبین ناظری که تازه دارد جهان را کشف می‌کند.