Evolution and Ethics, and Other Essays

هاکسلی را «بولداگ داروین» می‌خواندند و سی سال در برابر منتقدان از تکامل دفاع کرد. این سخنرانی که در اواخر عمرش ایراد کرد، برای خیلی‌ها غافلگیرکننده بود.

استدلالش این است: فرایند کیهانی تکامل بی‌رحم است و بر بقای شایسته‌ترین استوار؛ ولی پیشرفت اخلاقی جامعهٔ انسانی دقیقاً در تقابل با آن است، نه در ادامه‌اش. این موضع، پاسخی صریح به «داروینیسم اجتماعی» بود که آن روزها از نظریهٔ تکامل توجیهی برای نابرابری می‌ساخت.