Evolution, Old & New

سامیول باتلر، نویسندهٔ انگلیسی رمان طنز «اِرِوان»، در این کتاب به تاریخ اندیشهٔ تکامل بازمی‌گردد و یادآوری می‌کند که پیش از چارلز داروین، کسانی چون بوفون، طبیعی‌دان فرانسوی، اراسموس داروین، پدربزرگ چارلز، و لامارک از دگرگونی انواع سخن گفته بودند. بخش بزرگی از کتاب بازخوانی و نقل گسترده از نوشته‌های همین سه نفر است.

تز اصلی باتلر این است که نظریهٔ داروین با تکیهٔ صرف بر انتخاب طبیعیِ تغییرات تصادفی، نقش کوشش، نیاز و حافظهٔ موجود زنده را — که در اندیشهٔ پیشینیان جایگاهی داشت — کنار گذاشته و تکامل را بی‌جهت و بی‌معنا کرده است. او این دیدگاه را پیش‌تر در کتاب «زندگی و عادت» پرورانده بود.

انتشار کتاب به جدالی تلخ و عمومی میان باتلر و داروین انجامید که رابطهٔ پیشین آن دو را برای همیشه از میان برد. زیست‌شناسی مدرن نقد نظری باتلر را نپذیرفته، اما بخش تاریخی کتاب هنوز ارزشمند است و نمونهٔ خوبی است از اینکه یک ایدهٔ بزرگ هرگز از هیچ زاده نمی‌شود. نثر باتلر نیز، مثل همیشه، تیز و طنزآمیز است.