The Time Machine

ولز در این رمان کوتاه، ایدهٔ «سفر در زمان با ماشینی ساختهٔ دست بشر» را به ادبیات جهان شناساند — تا پیش از آن، سفر به آینده در داستان‌ها معمولاً با خوابی طولانی یا جادو رخ می‌داد. داستان در قالب گزارشی روایت می‌شود که مسافر زمان پس از بازگشت، سر میز شام برای جمعی از دوستان دانشمند و اهل قلمش بازگو می‌کند.

مسافر زمان به آینده‌ای دور می‌رسد و ابتدا بهشتی می‌بیند: الوی‌ها، موجوداتی ظریف و بی‌دغدغه در باغی همیشه‌بهار. بعد کم‌کم می‌فهمد زیر زمین گونهٔ دیگری زندگی می‌کند، مورلاک‌ها، و رابطهٔ میان این دو آن‌چیزی نیست که به نظر می‌رسد.

پشت داستان، نقدی تند به طبقهٔ اجتماعی انگلستان ویکتوریایی است: ولز شکاف میان طبقهٔ مرفه و کارگر را تا منطقی‌ترین پایانش امتداد می‌دهد و از آن دو گونهٔ زیستی جدا می‌سازد.

کتاب هم داستانی پرکشش برای دوستداران علمی‌تخیلی است و هم تأملی تلخ دربارهٔ پیشرفت، آسودگی و سرنوشت دور بشر؛ متنی که بیش از یک قرن الگوی داستان‌های سفر در زمان بوده است.