Emma

آستن گفته بود می‌خواهد قهرمانی بسازد که «جز خودم کسی دوستش نداشته باشد». اما وودهاوس زیبا، ثروتمند و مطمئن است که بهتر از همه می‌داند چه کسی به چه کسی می‌خورد — و پشت سر هم اشتباه می‌کند.

آنچه رمان را درخشان کرده، شیوهٔ روایت است: آستن چنان از درون ذهن اما می‌نویسد که خواننده هم همان اشتباه‌ها را می‌کند و تازه در پایان می‌فهمد چه چیز را نمی‌دیده. بسیاری این را کامل‌ترین کار فنی آستن می‌دانند.