Two on a Tower

سویتین سنت‌کلیو جوانی خوش‌سیما و پرشور است که بر فراز برجی یادبود، روی تپه‌ای جنگلی در وسکس، رصدخانه‌ای کوچک برپا کرده و آرزو دارد ستاره‌شناسی بزرگ شود. زمین و برج از آنِ لیدی ویویت کنستانتین است؛ زنی چند سال بزرگ‌تر از او که شوهرش رهایش کرده و برای شکار به آفریقا رفته است. کنجکاوی بانو دربارهٔ ستاره‌ها رفته‌رفته به دلبستگی‌ای عمیق به خود ستاره‌شناس جوان بدل می‌شود.

تامس هاردی (۱۸۴۰–۱۹۲۸) در پیشگفتار می‌نویسد که خواسته است تاریخ عاطفی دو زندگی ناچیز را در برابر پس‌زمینهٔ عظیم کیهان ستاره‌ای بگذارد و نشان دهد که برای انسان، آن کوچک‌تر شاید بزرگ‌تر باشد. فاصلهٔ طبقه و سن، قیدهای اجتماعی و بلندپروازی علمی سویتین، این رابطه را از همان آغاز زیر فشار می‌گذارد.

رمان در ۱۸۸۲ منتشر شد و به گفتهٔ خود هاردی، برخی آن را از نظر اخلاقی «ناشایست» و هجوی بر کلیسای رسمی انگلستان دانستند. توصیف‌های نجومی کتاب دقیق و شاعرانه‌اند و تقابل بی‌کرانی آسمان با شور و رنج دو انسان، به آن حال‌وهوایی یگانه در میان رمان‌های هاردی می‌دهد. خواندنی برای دوستداران هاردی و رمان عاشقانهٔ ویکتوریایی.