Villette

لوسی اسنو، زن جوان انگلیسی که خانواده و تکیه‌گاهی ندارد، پس از سال‌ها زندگی در سایهٔ دیگران، تنها و تقریباً بی‌پول به شهر خیالی ویلت در کشور «لابسکور» — که یادآور بروکسل است — می‌رود. در آنجا در مدرسهٔ دخترانهٔ مادام بک، زنی زیرک و همیشه مراقب، نخست پرستار بچه و سپس معلم انگلیسی می‌شود.

لوسی راوی داستان است، اما راوی‌ای که حتی از خواننده هم چیزهایی را پنهان می‌کند؛ همین، رمان را به یکی از روان‌شناختی‌ترین آثار قرن نوزدهم بدل کرده است. تنهایی، افسردگی، و کشمکش میان خویشتن‌داری و میل به محبت، در قلب کتاب است. چهره‌هایی چون دکتر جان، پاولینای کوچک و استاد تندخو پل امانوئل، زندگی او را شکل می‌دهند.

شارلوت برونته (۱۸۱۶–۱۸۵۵) این رمان را در ۱۸۵۳ منتشر کرد و بخش زیادی از آن را بر پایهٔ سال‌هایی نوشت که خود در بروکسل شاگرد و معلم بود. جورج الیوت پس از خواندنش نوشت که آن را حتی شگفت‌انگیزتر از «جین ایر» می‌یابد.

رمانی دربارهٔ تنهایی و استقلال زن، با نثری پرشور و گاه کابوس‌وار؛ برای خوانندگانی که «جین ایر» را دوست داشته‌اند و می‌خواهند برونته را پخته‌تر ببینند.