Villette

لوسی اسنو راوی است و از خوانندهٔ خودش هم چیزهایی را پنهان می‌کند. همین، رمان را روان‌شناختی‌تر از هر کار دیگر برونته می‌کند: می‌بینیم که او آنچه را نمی‌تواند تحمل کند، از خودش هم پنهان می‌کند.

برونته این را بر پایهٔ سال‌هایی نوشت که در بروکسل معلم بود و به استاد متأهلی دل بست. فصل شب جشن، با توهم و داروی آرام‌بخش، از عجیب‌ترین بخش‌های ادبیات ویکتوریایی است.

ویرجینیا وولف آن را بهترین کار برونته می‌دانست، بالاتر از «جین ایر». رمانی دربارهٔ تنهایی، که تا امروز کم‌نظیر مانده.