Albert Dürer

«آلبرشت دورر» نوشتهٔ تی. استرج مور در ۱۹۰۵ برای مجموعهٔ «کتابخانهٔ هنر» (ویراستهٔ آرتور استرانگ) منتشر شد. مور، که خود شاعر و هنرمند بود، در پیشگفتار می‌گوید ویراستار از او نخواسته بود زندگی‌نامه‌ای مفصل و فنی بنویسد؛ می‌خواست او «ارج‌گذاری» از این هنرمند بزرگ را در پیوند با اندیشه‌های عمومی بنویسد.

دورر (۱۴۷۱–۱۵۲۸)، زادهٔ نورنبرگ، مهم‌ترین هنرمند رنسانس شمال اروپاست و به‌ویژه برای چوب‌گراورها و مس‌گراورهایش شناخته می‌شود؛ آثاری مانند «چهار سوار آخرالزمان»، «شوالیه، مرگ و شیطان» و «ملانکولیا». کتاب مور به‌جای فهرست‌وار توضیح‌دادن، می‌کوشد معنا و ارزش زیبایی‌شناختی کار دورر را بفهماند و او را با روزگار و هنر پیش و پس از او بسنجد.

مخاطب این کتاب علاقه‌مندان به تاریخ هنر و رنسانس است. نثر آن به شیوهٔ نقد هنری اوایل سدهٔ بیستم است؛ اندکی ادبی و استدلالی، و برای خواننده‌ای مناسب است که با آثار دورر آشناست یا دوست دارد آن‌ها را از نزدیک بنگرد.