An Unsinkable Titanic: Every Ship its own Lifeboat

«تایتانیک غرق‌نشدنی: هر کشتی قایق نجات خودش» (۱۹۱۲) را جان برنارد واکر، سردبیر مجلهٔ «ساینتیفیک امریکن»، اندکی پس از فاجعهٔ تایتانیک نوشت و دادومید آن را در ژوئیهٔ همان سال منتشر کرد. کتاب به یاد جان بل، مهندس ارشد تایتانیک، و سی‌وسه دستیارش تقدیم شده است که تا لحظهٔ آخر در موتورخانه و دیگ‌خانه ماندند و همراه کشتی غرق شدند.

واکر در پیشگفتار می‌گوید هدف او نشان‌دادن این است که در اشتیاق به سریع‌تر و مجلل‌تر ساختن کشتی‌های اقیانوسی، ایمنی فراموش شده است. او به «گریت ایسترن»، کشتی بزرگ نیم‌سدهٔ پیش از آن، اشاره می‌کند که مهندسش آن را عملاً غرق‌نشدنی ساخته بود و از آزمونی سخت‌تر از ماجرای تایتانیک جان به در برد.

استدلال کتاب فنی، اما به زبان گویا و برای خوانندهٔ عمومی نوشته شده است. اگر به تاریخ فناوری، طراحی کشتی و درس‌هایی که از حادثه‌های بزرگ گرفته می‌شود علاقه دارید، می‌توانید ببینید مهندسان و روزنامه‌نگاران همان سال چه پیشنهادی برای جلوگیری از تکرار آن داشتند.