The Ethics of Rhetoric

«اخلاق بلاغت» مهم‌ترین کتاب ریچارد ام. ویور، منتقد و نظریه‌پرداز آمریکایی، است که در ۱۹۵۳ منتشر شد و نقشی اساسی در احیای مطالعهٔ بلاغت در دانشگاه‌های آمریکا داشت. ویور به پیروی از ارسطو بلاغت را شاخه‌ای از دیالکتیک و اخلاق می‌داند و استدلال می‌کند که شیوهٔ اقناع هر گوینده نشان می‌دهد به چه ارزش‌هایی باور دارد.

فصل نخست با خوانشی تازه از رسالهٔ «فایدروس» افلاطون آغاز می‌شود و نشان می‌دهد که این گفت‌وگو، برخلاف ظاهر پراکنده‌اش، سراسر دربارهٔ ماهیت بلاغت است: بلاغت خوب عشقی است که شنونده را به سوی حقیقت می‌برد و بلاغت بد فریبی است که او را خوار می‌کند. سپس ویور سه نمونهٔ تاریخی را می‌کاود: دادگاه مشهور «میمون» در دیتون تنسی و رویارویی دیالکتیک و بلاغت در آن، ادموند برک و «استدلال از اوضاع و احوال»، و آبراهام لینکلن که به نظر او همواره «از تعریف» استدلال می‌کرد.

فصل‌های بعدی به جنبه‌های بلاغی مقوله‌های دستوری، نثر حماسی میلتون، «گشادگی بلاغت کهن»، بلاغت علوم اجتماعی، و سرانجام «واژه‌های غایی» در بلاغت معاصر می‌پردازند — واژه‌هایی مانند «پیشرفت» و «علم» که در گفتار عمومی قدرتی تقریباً مقدس یافته‌اند.

این کتاب برای دانشجویان ادبیات، زبان‌شناسی، ارتباطات و فلسفه، و هر کسی که به پیوند زبان، استدلال و اخلاق می‌اندیشد، منبعی ماندگار است.