Telepathy and the Subliminal Self

«تله‌پاتی و خود نیمه‌آگاه» نوشتهٔ ر. آسگود میسن، پزشک نیویورکی و عضو آکادمی پزشکی نیویورک، در ۱۸۹۷ چاپ شد. موضوع آن «روان‌شناسی نو» و پدیده‌هایی است که در آن زمان کنجکاوی عمومی را برانگیخته بود: هیپنوتیزم، خودکاری (نوشتن یا نقاشی خودکار)، رؤیاها، پدیده‌های شبح‌وار و دیگر رویدادهای روانی.

میسن در پیشگفتار می‌پرسد: آیا انتقال فکر واقعیت است یا توهم؟ آیا هیپنوتیزم جایگاه علمی دارد؟ دربارهٔ غیب‌بینی، تخته‌احضار روح، خلسه، بلورنگری و ظهور ارواح چه باید گفت؟ او می‌خواهد خوانندهٔ روشن‌بین، چه پزشک و چه عادی، به پرسش‌ها پاسخ منصفانه و معقول بگیرد و حقایق ارزشمند را از ابهام و ماوراءطبیعه‌گرایی بی‌پایه جدا کند.

این کتاب را امروز باید به‌عنوان سندی از تاریخ روان‌شناسی و پژوهش‌های روانی قرن نوزدهم خواند، نه مرجع علمی کنونی؛ بسیاری از ادعاهای آن را علم جدید نپذیرفته است. برای علاقه‌مندان به تاریخ هیپنوتیزم، ناخودآگاه و جامعهٔ علمی آن دوره جالب است.