Talks to Teachers on Psychology

در ۱۸۹۲ هیئت امنای دانشگاه هاروارد از ویلیام جیمز خواست برای معلمان کیمبریج چند سخنرانی عمومی دربارهٔ روان‌شناسی ایراد کند. جیمز این سخنرانی‌ها را سال‌ها در جاهای گوناگون تکرار کرد و هر بار اصطلاحات فنی را کنار گذاشت و کاربردهای عملی را نگه داشت؛ حاصل، این کتاب است که در ۱۸۹۹ منتشر شد.

جیمز در فصل‌هایی کوتاه از ذهن دانش‌آموز سخن می‌گوید: جریان آگاهی، واکنش‌های بومی و اکتسابی، تداعی، توجه، حافظه، علاقه و اراده. فصل «عادت» مشهورترین بخش کتاب است: عادت «چرخ لنگر» جامعه است و آموزش در اصل یعنی ساختن عادت‌های درست، تا ذهن برای کارهای مهم‌تر آزاد بماند. توصیه‌های او برای ساختن عادت خوب و شکستن عادت بد، هنوز در کتاب‌های امروزی تکرار می‌شود.

بخش دوم کتاب، «گفتارهایی با دانشجویان دربارهٔ برخی آرمان‌های زندگی»، سه جستار دارد که از زیباترین نوشته‌های جیمزند، از جمله «دربارهٔ نوعی کوری در انسان‌ها» که از ناتوانی ما در دیدن معنای زندگی دیگران سخن می‌گوید. ویلیام جیمز (۱۸۴۲–۱۹۱۰) را پدر روان‌شناسی آمریکایی می‌دانند.

کتابی روشن و کاربردی برای هر معلم، هر پدر و مادر و هر کس که به یادگیری و ساختن عادت می‌اندیشد.