A Pluralistic Universe

ایدئالیسم مطلق، که آن زمان بر فلسفهٔ انگلیسی‌زبان حاکم بود، می‌گفت واقعیت یک کل یکپارچه است و جزئیات توهم‌اند. جیمز این را رد می‌کند: جهان واقعاً چندگانه است، و همیشه چیزی بیرون از هر نظام می‌ماند.

او استدلال می‌کند که فلسفه‌های «یکپارچه» زیبایند ولی با تجربهٔ زیسته نمی‌خوانند؛ تجربه، ناتمام و پر از حاشیه است.

فصلی هم به برگسون اختصاص دارد که جیمز آن را با ستایش می‌نویسد. سخنرانی‌های آکسفورد، یک سال پیش از مرگش — و نثرش، مثل همیشه، از اکثر رمان‌ها بهتر.