The Critique of Pure Reason

کانت میان دو اردوگاه زمانه‌اش ایستاده بود: عقل‌گرایانی که می‌گفتند شناخت از خرد می‌آید و تجربه‌گرایانی که همه‌چیز را به حواس برمی‌گرداندند. پاسخ او هر دو را وارونه کرد: ذهن، جهان را منفعلانه دریافت نمی‌کند؛ آن را با ساختارهای خودش — زمان، مکان، علیت — شکل می‌دهد.

نتیجه‌اش این است که ما هیچ‌وقت به «شیء فی‌نفسه» دسترسی نداریم، فقط به جهانی که ذهنمان ساخته. کانت خودش این را «انقلاب کوپرنیکی در فلسفه» خواند. کتاب به‌سختی خوانده می‌شود و خود کانت اذعان داشت که نثرش خشک است؛ ولی بدون آن، فهم دو قرن فلسفهٔ بعدی ممکن نیست.