Kant's Critique of Judgement

«نقد قوهٔ حکم» سومین و واپسین نقد بزرگ ایمانوئل کانت است که در ۱۷۹۰ منتشر شد. کانت پس از «نقد عقل محض» (دربارهٔ شناخت) و «نقد عقل عملی» (دربارهٔ اخلاق)، در این کتاب می‌کوشد پلی میان این دو قلمرو بزند و قوهٔ حکم را، که امر جزئی را زیر امر کلی می‌آورد، بکاود.

بخش نخست، «نقد حکم زیبایی‌شناختی»، به پرسشی بنیادین می‌پردازد: چرا وقتی چیزی را زیبا می‌خوانیم، با آنکه داوری‌مان از احساس شخصی برمی‌خیزد، انتظار داریم دیگران هم با ما هم‌رأی باشند؟ کانت زیبایی را «غایتمندی بی‌غایت» می‌نامد و میان زیبا و «والا» تمایز می‌گذارد: والا — کوه، توفان، بی‌کرانگی — نخست ما را درهم می‌شکند و سپس عظمت عقل را به یادمان می‌آورد. بخش دوم، «نقد حکم غایت‌شناختی»، به غایتمندی در طبیعت و موجودات زنده می‌پردازد.

این کتاب بنیاد زیبایی‌شناسی فلسفی مدرن است و بر شیلر، رمانتیک‌های آلمانی، هگل و بسیاری دیگر اثر گذاشت. این نسخه ترجمهٔ انگلیسی جی. اچ. برنارد (ویراست دوم، ۱۹۱۴) با مقدمهٔ مترجم است.

متنی دشوار اما بنیادین برای دانشجویان فلسفه و هنر، و هر کس که به پرسش زیبایی و داوری ذوقی می‌اندیشد.