Kant's Critique of Judgement

کانت می‌گوید حکم زیبایی‌شناختی عجیب است: شخصی است — از سلیقهٔ من می‌آید — و در همان حال ادعای عمومیت دارد. نمی‌گویم «من این را دوست دارم»، می‌گویم «این زیباست».

از آنجا به تفکیک زیبا و والا می‌رسد: زیبایی آرامش می‌دهد و والا — کوه، توفان، بی‌کرانگی — نخست می‌ترساند و بعد نیرو می‌بخشد.

بخش دوم کتاب دربارهٔ غایتمندی در طبیعت است و بر زیست‌شناسی قرن نوزدهم اثر گذاشت. این کتاب بنیاد زیبایی‌شناسی مدرن است و هگل، شوپنهاور، نیچه و هایدگر همه از آن آغاز کردند.