The Case of Wagner, Nietzsche Contra Wagner

این کتاب سه متن از فریدریش نیچه را دربارهٔ ریشارد واگنر در ترجمهٔ انگلیسی آنتونی لودوویچی گرد آورده است: «قضیهٔ واگنر» (۱۸۸۸)، «نیچه در برابر واگنر» که اندکی پیش از فروپاشی روانی نیچه در پایان همان سال نوشته شد، و گزیده‌ای از گزین‌گویه‌های او دربارهٔ سال‌های دوستی‌اش با واگنر.

نیچه در جوانی از نزدیک‌ترین دوستان و ستایندگان واگنر بود و نخستین کتابش، «زایش تراژدی»، سرشار از امید به موسیقی او بود؛ اما این دوستی پس از چند سال به گسستی تلخ انجامید. در «قضیهٔ واگنر» نیچه با لحنی طنزآمیز و گزنده، واگنر را نماد «انحطاط» فرهنگ مدرن معرفی می‌کند: هنری که به‌جای سلامت و سبکی، بر هیجان، نمایش و رستگاری‌طلبی تکیه دارد. در برابر او «کارمن» بیزه را می‌گذارد که به گفتهٔ او موسیقی‌ای روشن و مدیترانه‌ای است.

«نیچه در برابر واگنر» بیشتر گزیده‌ای از نوشته‌های پیشین او دربارهٔ واگنر است و نشان می‌دهد که این مخالفت تازه و ناگهانی نبوده است. مقدمهٔ مترجم نیز به این پرسش می‌پردازد که آیا خصومتی شخصی پشت این متن‌ها بوده یا دغدغه‌ای فلسفی.

بحث این کتاب‌ها از موسیقی فراتر می‌رود و به مسئلهٔ همیشگی نیچه می‌رسد: چه چیزی زندگی را نیرومند می‌کند و چه چیزی آن را بیمار. برای دوستداران نیچه، موسیقی کلاسیک و تاریخ فرهنگ آلمان خواندنی است.