The Perfect Wagnerite

شاو پیش از آنکه به‌عنوان نمایشنامه‌نویس شهرت یابد، سال‌ها منتقد موسیقی روزنامه‌های لندن بود و این کتاب از بهترین نوشته‌های اوست. تزش جسورانه است: چهار اپرای «حلقه» دربارهٔ خدایان و اژدها نیست؛ دربارهٔ طلا، قدرت و کار است. آلبریش که عشق را رها می‌کند تا طلا را بگیرد، سرمایه‌دار صنعتی است و نیبلونگ‌ها کارگرانند.

چه این خوانش را بپذیریم و چه نه، کتاب بهترین راهنما برای فهمیدن ساختار «حلقه» است و به کسی که هرگز اپرا نشنیده هم توضیح می‌دهد آنجا چه می‌گذرد. نثر شاو در بهترین حالتش: روشن، شوخ و بی‌رحم.

شاو داستان چهار اپرا — «طلای راین»، «والکوره‌ها»، «زیگفرید» و «غروب خدایان» — را گام‌به‌گام بازگو می‌کند و واگنر را انقلابی‌ای می‌داند که در ۱۸۴۹ در قیام درسدن شرکت کرده بود. فصل‌های پایانی به خود موسیقی، شیوهٔ لایت‌موتیف، خوانندگان واگنری و جشنوارهٔ بایرویت می‌پردازد، و پیشگفتارهای چاپ‌های بعدی نشان می‌دهد شاو تا سال‌ها بعد هم دربارهٔ این خوانش می‌اندیشید.