On the Future of our Educational Institutions

نیچه در آغاز ۱۸۷۲، در بیست‌وهفت‌سالگی و هنگامی که استاد زبان‌شناسی کلاسیک در دانشگاه بازل بود، مجموعه‌ای از سخنرانی‌های عمومی دربارهٔ آیندهٔ مدرسه و دانشگاه در آلمان ایراد کرد. از شش سخنرانی‌ای که وعده داده بود فقط پنج تا را ارائه کرد و متن آن‌ها در زمان حیاتش منتشر نشد.

سخنرانی‌ها شکلی داستانی دارند: راوی از روزهای دانشجویی‌اش می‌گوید که با دوستی در کنار رود راین بود و تصادفاً گفت‌وگوی فیلسوفی سالخورده و همراه جوانش را شنید. تز اصلی از زبان همین فیلسوف بیان می‌شود: نظام آموزشی زمانه زیر فشار دو گرایش ظاهراً متضاد است، یکی گسترش هرچه بیشتر آموزش و دیگری کاستن و باریک کردن آن به تخصص و خدمت به دولت، و هر دو فرهنگ راستین را تهی می‌کنند. نیچه از روزنامه‌نگاری، از آموزش زبان مادری در دبیرستان و از آزادی ظاهری دانشجو انتقادهای تند می‌کند.

این متن پلی است میان «زایش تراژدی» و «تأملات نابهنگام» و بسیاری از ایده‌های بعدی نیچه دربارهٔ فرهنگ و نخبگی را در شکل جوانانه‌اش نشان می‌دهد. ترجمهٔ انگلیسی جی. ام. کندی بخشی از نخستین مجموعهٔ کامل آثار نیچه به ویراستاری اسکار لوی است. برای علاقه‌مندان به فلسفهٔ آموزش و به نیچهٔ جوان خواندنی است.