Ecce Homo

«اینک انسان» (Ecce Homo) واپسین اثر منثور فریدریش نیچه است که در پاییز ۱۸۸۸، چند هفته پیش از فروپاشی ذهنی‌اش، نوشته شد و تا ۱۹۰۸ منتشر نشد. عنوان از سخن پیلاطس دربارهٔ مسیح گرفته شده و زیرعنوانش، «چگونه آدمی آن می‌شود که هست»، کلید کتاب است: نیچه در آن به زندگی و اندیشهٔ خود بازمی‌نگرد.

فصل‌های کتاب عنوان‌هایی عمداً گستاخانه دارند: «چرا من این‌قدر فرزانه‌ام»، «چرا من این‌قدر زیرکم»، «چرا کتاب‌هایی چنین خوب می‌نویسم» و «چرا من سرنوشتم». در بخش سوم، نیچه آثار خود را یک‌به‌یک — از «زایش تراژدی» تا «چنین گفت زرتشت» و «تبارشناسی اخلاق» — مرور می‌کند و می‌گوید هرکدام چه می‌خواسته بگوید. هنوز بحث است که این لحن تا چه حد طنز و نقاب است و تا چه حد نشانهٔ بیماری.

این نسخه ترجمهٔ انگلیسی آنتونی لودوویچی در مجموعهٔ آثار نیچه به ویراستاری اسکار لوی است و افزون بر «اینک انسان»، مقدمهٔ مترجم و برگزیده‌ای از شعرهای نیچه، از جمله «دیتیرامب‌های دیونیزوس»، را نیز در بر دارد. برای کسی که می‌خواهد نیچه را از زبان خودش بشناسد، کتابی کوتاه، پرشور و راهگشاست.