The Antichrist

«دجال» واپسین کتابی است که فریدریش نیچه، جز زندگی‌نامهٔ خودنوشتش «این است انسان»، به پایان رساند. او آن را در ۱۸۸۸ نوشت و قرار بود نخستین بخش از اثر بزرگی با عنوان «ارزیابی دوبارهٔ همهٔ ارزش‌ها» باشد. چند ماه بعد، در ژانویهٔ ۱۸۸۹، در تورین دچار فروپاشی ذهنی شد و کتاب تا ۱۸۹۵ منتشر نشد.

نیچه در این کتاب استدلال می‌کند که مسیحیت کلیسایی، «اخلاق بردگان» را جهانی کرد: ضعف، فروتنی و ترحم را فضیلت نامید و نیرومندی و زندگی‌خواهی را گناه. او میان شخص عیسی — که او را چهره‌ای یگانه می‌داند — و دستگاهی که پولس و کلیسا پس از او ساختند تمایزی قاطع می‌گذارد، و کشیشان را به دشمنی با زندگی و دانش متهم می‌کند.

لحن کتاب عمداً تند، یک‌سویه و جدلی است. خواندنش نه برای موافقت، بلکه برای رویارویی با یکی از رادیکال‌ترین نقدهایی است که بر سنت اخلاقی غرب نوشته شده و بر اندیشهٔ قرن بیستم سایه انداخته است.

این نسخه ترجمهٔ انگلیسی اچ. ال. منکن، روزنامه‌نگار و منتقد آمریکایی، است که مقدمه‌ای مفصل دربارهٔ نیچه و این کتاب بر آن نوشته است.