Thus Spake Zarathustra

«چنین گفت زرتشت: کتابی برای همه کس و هیچ کس» (۱۸۸۳–۱۸۸۵) را نیچه مهم‌ترین اثر خود می‌دانست. کتاب نه رساله‌ای استدلالی، بلکه روایتی شاعرانه است: زرتشت پس از ده سال تنهایی در کوهستان پایین می‌آید تا آموخته‌هایش را با مردم در میان بگذارد، و در نخستین گام درمی‌یابد که کسی سخنش را نمی‌فهمد. این نسخه ترجمهٔ انگلیسی تامس کامن است، همراه با مقدمه‌ای از الیزابت فورستر-نیچه، خواهر فیلسوف.

کتاب در چهار بخش، مجموعه‌ای از خطابه‌ها، تمثیل‌ها، سرودها و رویدادهاست، با نثری که آگاهانه لحن متون کهن دینی را تقلید می‌کند. مفاهیم مرکزی نیچه این‌جا شکل می‌گیرند: «مرگ خدا»، «ابرانسان» به‌عنوان غایتی که انسان باید برای رسیدن به آن از خود فراتر رود، «خواست قدرت» و «بازگشت جاودانهٔ همان». در بخش چهارم، زرتشت با «انسان‌های والاتر» — دو شاه، جادوگر، زشت‌ترین انسان و دیگران — دیدار می‌کند.

انتخاب نام زرتشت عمدی بود: به گفتهٔ نیچه، زرتشت نخستین کسی بود که جهان را بر تقابل خیر و شر بنا کرد، پس باید نخستین کسی هم باشد که از آن فراتر می‌رود. این زرتشتِ ادبی ربطی به آموزه‌های پیامبر ایران باستان ندارد و صدای خود نیچه است. کتاب برای خوانندگان فلسفه و ادبیات، و هر کسی که شعر و اندیشه را با هم می‌خواهد، تجربه‌ای یگانه است.