The Genealogy of Morals

سه جستار پیوسته. اولی نشان می‌دهد که «خوب» و «بد» زمانی به معنای «اشرافی» و «فرومایه» بود و چطور وارونه شد. دومی ریشهٔ وجدان و احساس گناه را در رابطهٔ بدهکار و طلبکار می‌جوید. سومی می‌پرسد آرمان زهد چه معنایی دارد.

این منسجم‌ترین کتاب نیچه است و روشش — تبارشناسی، یعنی پرسیدن از اینکه یک ارزش چطور ساخته شد به‌جای اینکه درست است یا نه — بر فوکو و کل نظریهٔ انتقادی قرن بیستم اثر گذاشت. باید با دقت خوانده شود؛ نیچه در همین متن بارها بدفهمیده شده است.

این نسخه ترجمهٔ هوریس ساموئل از مجموعهٔ آثار نیچه به ویراستاری اسکار لِوی (۱۹۱۳) است و قطعهٔ کوتاه «مردمان و کشورها» را هم در پایان دارد. نیچه کتاب را در ۱۸۸۷ به‌عنوان مکمل «فراسوی نیک و بد» نوشت تا آموزه‌هایی را که آنجا تنها به آن‌ها اشاره کرده بود، بسط دهد؛ برخلاف بیشتر آثارش، این کتاب قطعه‌قطعه و کلمات قصار نیست، بلکه استدلالی پیوسته است. برای خوانندهٔ جدی که می‌خواهد نیچه را از متن خود او بشناسد، بهترین در ورود است.