The Enchiridion

«انکیریدیون» در یونانی یعنی «آنچه در دست نگه داشته می‌شود»، یا دستنامه؛ و این کتاب کوچک به‌راستی برای همیشه همراه داشتن نوشته شده است. اپیکتتوس (حدود ۵۰–۱۳۵ میلادی) برده‌ای بود که پس از آزادی، در نیکوپولیس یونان مدرسهٔ فلسفه‌ای گشود. او خود چیزی ننوشت؛ شاگردش آریان، که «لشکرکشی اسکندر» را نیز نوشت، درس‌های او را گرد آورد و این چکیده را از آن‌ها فراهم کرد.

کل کتاب بر یک تفکیک ساده بنا شده است: برخی چیزها در اختیار ماست — داوری، خواسته، واکنش — و برخی نیست — بدن، دارایی، آوازه و رفتار دیگران. به گفتهٔ اپیکتتوس، رنج ما از آنجا می‌آید که دربارهٔ دستهٔ دوم آشفته می‌شویم، و آرامش از آنجا که توجه خود را به دستهٔ نخست بازمی‌گردانیم. بندهای کوتاه کتاب این اصل را در موقعیت‌های روزمره، از سوگ تا توهین، به کار می‌بندند.

این نسخه ترجمهٔ تامس ونتورث هیگینسن است، با مقدمهٔ آلبرت سالومون دربارهٔ اثر شگفت این کتاب بر اندیشهٔ مدرن، از مونتنی و پاسکال تا فریدریش کبیر که آن را در لشکرکشی‌هایش همراه داشت. انکیریدیون امروز نیز، به‌ویژه در بحث‌های رواقی‌گری و روان‌درمانی شناختی، پرخواننده است و از کوتاه‌ترین راه‌های ورود به فلسفهٔ عملی.