The Teaching of Epictetus

اپیکتتوس (حدود ۵۰ تا ۱۳۵ میلادی) فیلسوف رواقی یونانی‌تبار بود که بردگی را در روم گذراند و پس از آزادی، مدرسه‌ای در نیکوپولیس یونان بنیاد گذاشت. خودش چیزی ننوشت؛ آنچه از او مانده یادداشت‌های شاگردش آریان است: «گفتارها» و خلاصهٔ کوتاهی از آن به نام «انکیریدیون» یا «دستنامه». این کتاب ترجمهٔ تی. دبلیو. رولستون از یونانی است که «دستنامه» را همراه گزیده‌هایی از «گفتارها» و «پاره‌ها»، با مقدمه و یادداشت، می‌آورد.

آموزهٔ مرکزی اپیکتتوس ساده و دشوار است: برخی چیزها در اختیار ما هستند — داوری، خواست و پرهیز ما — و بسیاری چیزها نیستند — تن، دارایی، آبرو و سرنوشت. آشفتگی انسان از آنجاست که برای دستهٔ دوم بی‌تابی می‌کند. به گفتهٔ او، آنچه آدمی را پریشان می‌کند خود رویدادها نیستند، بلکه داوری ما دربارهٔ آن‌هاست. رولستون در مقدمه، زندگی اپیکتتوس و چگونگی ثبت سخنانش به دست آریان را توضیح می‌دهد و نامهٔ آریان به لوکیوس گلیوس را ترجمه می‌کند.

مارکوس اورلیوس، امپراتور فیلسوف، از ستایندگان او بود و «تأملات» پر از پژواک اوست. امروز هم «دستنامه» یکی از پرخواننده‌ترین متون فلسفهٔ عملی است و برای هر کسی که در پی آرامش ذهن و شیوه‌ای سنجیده برای رویارویی با دشواری‌هاست، خواندنی است.