The Golden Sayings of Epictetus

این گزیده از «گفتارها»ی اپیکتتوس تهیه شده، که مفصل‌تر از «تذکره» است و لحن کلاس درس را حفظ کرده: اپیکتتوس با شاگردانش بحث می‌کند، سرزنششان می‌کند و مثال می‌زند.

مضمون همان است — تفکیک آنچه در اختیار ماست از آنچه نیست — ولی اینجا با جزئیات بیشتر و موقعیت‌های روزمره‌تر. در پایان، «سرود زئوس» کلئانتس آمده که کهن‌ترین متن شعری رواقی است. کنار «تذکره» خوانده شود.

مترجم و گردآورنده، هیستینگز کراسلی، صدوهشتادونه بند کوتاه از گفتارها برگزیده و پیوسته چیده است و دو پیوست بر آن افزوده: قطعه‌هایی منسوب به اپیکتتوس و سرود کلئانتس. اپیکتتوس خود برده‌ای آزادشده بود و چیزی ننوشت؛ آنچه داریم یادداشت‌های شاگردش آریان است. همین زندگی، به سخنانش دربارهٔ آزادی درونی وزنی خاص می‌دهد. برای خوانندهٔ امروز که رواقی‌گری را از راه کتاب‌های خودیاری شناخته، این گزیده سرچشمهٔ اصلی است.