The Nicomachean Ethics

«اخلاق نیکوماخوس» مهم‌ترین اثر ارسطو در فلسفهٔ اخلاق است و به گفتهٔ جی. ای. اسمیت، مقدمه‌نویس این نسخه، نیمی از رساله‌ای واحد است که نیمهٔ دیگرش «سیاست» است: هر دو دربارهٔ «فلسفهٔ امور انسانی». ارسطو از این فرض آغاز می‌کند که هر کاری هدفی دارد و هدف نهایی انسان «ائودایمونیا» است؛ چیزی میان خوشبختی و شکوفایی.

راه رسیدن به این خیر برین فضیلت است، و فضیلت اخلاقی نه دانستن، که منش و عادت است: با عادلانه عمل کردن عادل می‌شویم و با شجاعانه عمل کردن شجاع. مشهورترین ایدهٔ کتاب «حد وسط» است: شجاعت میان بزدلی و بی‌باکی، بخشندگی میان خست و ولخرجی. ارسطو در ده کتاب به فضیلت‌های گوناگون، عدالت، فضیلت‌های عقلی و «فرزانگی عملی»، ضعف اراده، لذت، دوستی — که دو کتاب کامل به آن اختصاص دارد — و سرانجام زندگی نظری می‌پردازد.

برخلاف بیشتر فلسفه‌های اخلاق بعدی، ارسطو فهرست قاعده نمی‌دهد؛ می‌گوید تشخیص درست در هر موقعیت مهارتی است که با تجربه و تربیت به دست می‌آید. «اخلاق فضیلت» معاصر و بخش بزرگی از سنت اخلاق در جهان اسلام، از «تهذیب‌الاخلاق» مسکویه تا «اخلاق ناصری» خواجه نصیرالدین توسی، از همین کتاب مایه گرفته است. برای دانشجویان فلسفه و هر خواننده‌ای که می‌پرسد «زندگی خوب چیست؟» متنی بنیادین است.