Philebus

«فیلبوس» از گفت‌وگوهای واپسین افلاطون است و در آن سقراط بار دیگر نقش اصلی را دارد. فیلبوس، که بیشتر وقت خاموش است، معتقد است خیر برای همهٔ موجودات زنده لذت و شادی است؛ دوستش پروتارخوس از این دیدگاه دفاع می‌کند و سقراط در برابر، دانش، خرد و اندیشهٔ درست را برتر می‌نشاند.

بحث به‌زودی روشن می‌کند که نه زندگی سراسر لذتِ بی‌خرد خواستنی است و نه زندگی سراسر خردِ بی‌لذت؛ زندگی نیک آمیزه‌ای از هر دو است. افلاطون در این مسیر تقسیمی چهارگانه از هستی — نامتناهی، حد، آمیخته و علت — پیش می‌نهد و تحلیل دقیقی از انواع لذت به دست می‌دهد: لذت‌های ناب، لذت‌های آمیخته با درد، و لذت‌های «دروغین».

در پایان، سقراط خیرها را رتبه‌بندی می‌کند و اندازه، تناسب و زیبایی را در صدر می‌نشاند. «فیلبوس» متنی پخته و فنی است که برای علاقه‌مندان اخلاق، روان‌شناسی لذت و فلسفهٔ افلاطون در دوران کمال ارزشمند است. این متن ترجمهٔ بنجامین جووت همراه با مقدمهٔ او است.