Euthydemus

در «اوتودموس»، سقراط برای دوستش کریتون تعریف می‌کند که روز پیش در لوکیون با دو برادر سوفسطایی، اوتودموس و دیونوسودوروس، روبه‌رو شده است؛ دو استاد شمشیربازی که اکنون ادعا می‌کنند فضیلت را سریع‌تر از هر کس دیگری می‌آموزند. آن دو برای نمایش هنرشان با کلینیاس جوان بحث می‌کنند و با بازی‌های زبانی نشان می‌دهند که هر پاسخی، هر چه باشد، نادرست است.

مغالطه‌ها یکی از دیگری خنده‌دارتر می‌شوند: اینکه دروغ گفتن ناممکن است، اینکه هیچ‌کس نمی‌تواند با دیگری مخالفت کند، و اینکه سگِ تو پدر توست. سقراط در میانهٔ این نمایش، با گفت‌وگویی آرام و جدی با کلینیاس، نشان می‌دهد فلسفهٔ راستین چیست: جست‌وجوی دانشی که آدمی را به‌راستی خوشبخت کند. تقابل این دو شیوهٔ سخن گفتن، روح کتاب است.

جوئت در مقدمه‌اش این گفت‌وگو را کهن‌ترین رساله در منطق می‌خواند، زیرا بسیاری از مغالطه‌هایی که افلاطون در آن به ریشخند می‌گیرد، بعدها در «ابطال‌های سوفسطایی» ارسطو و کتاب‌های منطق باقی ماند. کتابی شوخ و هوشمندانه برای علاقه‌مندان فلسفه، منطق و تاریخ اندیشه.