Timaeus

«تیمائوس» روایت تیمائوس، فیلسوف و ستاره‌شناس اهل لوکری، از آفرینش جهان است. به روایت او، صانعی نیک‌خواه جهان را بر الگوی صورت‌های جاودان و کامل، به شکل موجودی زنده، کروی و دارای روح ساخته است. چهار عنصر خاک، آب، هوا و آتش از جسم‌های هندسی منتظم پدید آمده‌اند و زمان، «تصویر متحرک ابدیت»، با گردش ستارگان آغاز شده است.

گفت‌وگو از کیهان به انسان می‌رسد: ساختار روح و تن، حواس، بیماری‌ها و تندرستی. در آغاز کتاب، کریتیاس داستانی را بازمی‌گوید که سولون از کاهنان مصری شنیده بود: نبرد آتن باستان با امپراتوری آتلانتیس؛ این نخستین جایی است که نام آتلانتیس در ادبیات آمده است. افلاطون خود تأکید می‌کند که روایتش «داستانی محتمل» است، نه دانشی یقینی.

«تیمائوس» تنها گفت‌وگوی افلاطون بود که بخشی از آن در سده‌های میانه به لاتین در دسترس اروپاییان بود و از همین رو تا رنسانس بیشترین اثر را بر کیهان‌شناسی و فلسفهٔ طبیعی غرب گذاشت. متنی دشوار اما بسیار تأثیرگذار است و ترجمهٔ بنجامین جووت همراه با مقدمهٔ مفصل او، راهنمای خوبی برای خواندن آن است.