The City of God, Volume I

در ۴۱۰ میلادی گوت‌ها به رهبری آلاریک روم را غارت کردند و بسیاری از بت‌پرستان گفتند این کیفر رها کردن خدایان قدیم و گرویدن به مسیحیت است. آگوستین، اسقف هیپو در شمال آفریقا، سال‌ها روی پاسخی کار کرد که سرانجام بیست‌ودو کتاب شد.

این جلد، ترجمهٔ مارکوس دادز و همکارانش (ادینبرو، ۱۸۷۱)، کتاب‌های یکم تا سیزدهم را در بر دارد. پنج کتاب نخست ادعای بت‌پرستان را رد می‌کند و مصیبت‌های روم پیش از مسیحیت را مرور می‌کند؛ کتاب‌های ششم تا دهم به الهیات رومی از نگاه وارو، فلسفهٔ افلاطونی، و آموزه‌های آپولئیوس و فرفوریوس دربارهٔ واسطه‌های میان خدا و انسان می‌پردازد. از کتاب یازدهم بخش دوم اثر آغاز می‌شود: آفرینش جهان، آفرینش فرشتگان و انسان، سرچشمهٔ شر، و مرگ به‌عنوان پیامد گناه آدم.

استدلال محوری آگوستین این است که دو «شهر» در تاریخ در هم تنیده‌اند: شهر زمینی که بر عشق به خود بنا شده و شهر خدا که بر عشق به خدا؛ هیچ امپراتوری‌ای جاودان نیست و سقوط روم پایان تاریخ نیست. این کتاب الگوی «فلسفهٔ تاریخ» در غرب را ساخت و بر اندیشهٔ سیاسی و دینی قرون وسطی اثری ژرف گذاشت. ادامهٔ اثر، یعنی سرگذشت و فرجام دو شهر، در جلد دوم آمده است.