The Confessions of St. Augustine

آگوستین سیزده کتاب را خطاب به خدا می‌نویسد، نه به خواننده. از کودکی و دزدیدن گلابی‌ها می‌گوید، از سال‌های استادی سخنوری و زندگی پرخوشی در کارتاژ و میلان، و از بحرانی که سرانجام به ایمانش رساند.

آنچه این متن را در تاریخ بی‌همتا می‌کند، نگاه به درون است: آگوستین انگیزه‌های خودش را می‌شکافد و می‌پرسد چرا کاری را کرده که هیچ سودی نداشته. کتاب‌های پایانی به پرسش‌هایی می‌رسند که هنوز فلسفی‌اند — از جمله مشهورترینشان دربارهٔ اینکه زمان چیست. کل روان‌کاوی و خاطره‌نویسی غرب وامدار این کتاب است.