Euthyphro

سقراط بیرون دادگاه آتن در انتظار رسیدگی به اتهامی است که به مرگ او خواهد انجامید، و آنجا با اوثوفرون، پیشگویی بسیار مطمئن به خود، روبه‌رو می‌شود. اوثوفرون آمده تا پدرش را به قتل متهم کند: پدر، کارگری را که خود مرتکب قتل شده بود دست‌وپابسته در گودالی انداخته و او آنجا جان داده است. اوثوفرون یقین دارد که این کار، عین «پارسایی» است.

سقراط که خود به بی‌دینی متهم است، با فروتنی طنزآمیز از او می‌خواهد پارسایی را تعریف کند. تعریف‌ها یکی پس از دیگری فرو می‌ریزند و در میانهٔ بحث، پرسشی مطرح می‌شود که بیش از دو هزار سال است فیلسوفان و متکلمان را درگیر کرده: آیا چیزی چون خدایان دوستش دارند پارساست، یا چون پارساست خدایان دوستش دارند؟

این «دوراهی اوثوفرون» هستهٔ بحث‌های بعدی دربارهٔ نسبت دین و اخلاق است. گفت‌وگو کوتاه است و مانند بیشتر گفت‌وگوهای نخستین افلاطون بی‌پاسخ پایان می‌یابد، اما خواننده را با شیوهٔ پرسشگری سقراطی آشنا می‌کند. این متن ترجمهٔ بنجامین جووت است و همراه با «دفاعیه»، «کریتون» و «فایدون»، روایت روزهای پایانی سقراط را می‌سازد.