Laches

لوسیماخوس و ملسیاس، دو پیرمرد آتنی که پسران دو سیاستمدار نامدارند، می‌خواهند پسرانشان را بهتر از آنچه خودشان تربیت شدند بار بیاورند. پس از تماشای نمایش استادی در فن جنگیدن با جوشن و سلاح سنگین، از دو سردار باتجربه — لاخس و نیکیاس — می‌پرسند آیا این فن را به پسرانشان بیاموزند. دو سردار سقراط را هم به گفت‌وگو می‌خوانند و بحث کم‌کم از یک مهارت نظامی به پرسشی بنیادی‌تر می‌رسد: شجاعت، خودِ این فضیلت، چیست؟

لاخس، که دلاوری سقراط را در عقب‌نشینی نبرد دلیون به چشم دیده، می‌گوید شجاعت یعنی ایستادگی در صف نبرد؛ سقراط با مثال‌هایی نشان می‌دهد این تعریف هم تنگ است و هم گشاد. نیکیاس، با الهام از سخنان خود سقراط، شجاعت را دانستنِ آنچه ترسناک است و آنچه نیست تعریف می‌کند؛ اما این تعریف هم سرانجام به دانش کل خیر و شر می‌رسد و دیگر از سایر فضیلت‌ها جدا نمی‌ماند. گفت‌وگو بی‌پاسخ پایان می‌یابد و همه می‌پذیرند که خودشان هم باید دوباره به مدرسه بروند.

«لاخس» از گفت‌وگوهای کوتاه و آغازین افلاطون است و نمونهٔ روشنی از روش سقراطی: طرح پرسش «چیست؟»، آزمودن تعریف‌ها، و نشان دادن اینکه آنچه بدیهی می‌پنداشتیم، نمی‌دانستیم. این نسخه ترجمهٔ بنجامین جاوت است، همراه با درآمدی که شخصیت‌ها و زمینهٔ تاریخی گفت‌وگو را معرفی می‌کند؛ متنی سبک و خوش‌خوان برای آشنایی با فلسفهٔ یونان و برای هر کسی که می‌خواهد بداند پرسش‌های اخلاقی را چگونه باید پرسید.