Crito

سقراط به اتهام بی‌دینی و فاسد کردن جوانان به مرگ محکوم شده و روزهای آخر را در زندان آتن می‌گذراند، چون اجرای حکم تا بازگشت کشتی مقدس از دلوس به تعویق افتاده است. سپیده‌دم، دوست قدیمی‌اش کریتون به زندان می‌آید و خبر می‌دهد که کشتی به‌زودی می‌رسد؛ همه‌چیز برای فرار آماده است، زندانبان راضی شده و دوستانی در تسالی منتظرند.

کریتون با هر استدلالی می‌کوشد سقراط را قانع کند: آبروی دوستان، آیندهٔ فرزندان و ناعادلانه بودن حکم. سقراط اما می‌پرسد که آیا باید به داوری «بسیاری» اعتنا کرد یا به داوری دانا، و آیا پاسخ دادن به بی‌عدالتی با بی‌عدالتی رواست. آنگاه «قوانین آتن» را به سخن درمی‌آورد که از او می‌پرسند چگونه می‌تواند پس از عمری بهره‌مندی از آن‌ها، اکنون زیر پایشان بگذارد.

«کریتون» از کوتاه‌ترین گفت‌وگوهای افلاطون است و از نظر زمانی میان «دفاعیه» و «فایدون» جای می‌گیرد. پرسش آن — تکلیف شهروند در برابر قانون، و حد اطاعت و نافرمانی — هنوز در فلسفهٔ سیاسی و بحث‌های نافرمانی مدنی زنده است. این متن ترجمهٔ بنجامین جووت همراه با مقدمهٔ او است و برای آشنایی با فلسفهٔ سقراط، نقطهٔ شروعی کوتاه و ژرف است.