Gorgias

گرگیاس، سخنور نامدار اهل لئونتینوی، به آتن آمده و ادعا می‌کند سخنوری بزرگ‌ترین هنرهاست، چون با آن می‌توان دادگاه، مجلس و مردم را اقناع کرد. سقراط با پرسش‌هایش نشان می‌دهد که سخنوری، آن‌گونه که رایج است، دانشی دربارهٔ عدالت نیست، بلکه گونه‌ای «چاپلوسی» است و همان نسبتی را با سیاست دارد که آشپزی با پزشکی: خوشایند است، اما سودی نمی‌رساند.

گفت‌وگو با ورود پولوس و سپس کالیکلس تندتر می‌شود. پولوس از قدرت جباران ستایش می‌کند و سقراط از ادعای شگفت خود دفاع می‌کند که ستم کردن بدتر از ستم دیدن است. کالیکلس، سرسخت‌ترین مخالف سقراط در همهٔ آثار افلاطون، می‌گوید عدالت قراردادی است که ضعیفان برای مهار قدرتمندان ساخته‌اند و انسان برتر حق دارد بیشتر بخواهد؛ استدلالی که بعدها نیچه را به خود مشغول کرد.

«گرگیاس» با اسطوره‌ای دربارهٔ داوری روان‌ها پس از مرگ پایان می‌یابد. این یکی از پرکشمکش‌ترین و خواندنی‌ترین گفت‌وگوهای افلاطون دربارهٔ اخلاق، قدرت، سیاست و هنر اقناع است و پرسش‌هایش در عصر تبلیغات و سیاست توده‌ای تازه‌تر از همیشه است. این متن ترجمهٔ بنجامین جووت است.