Phaedrus

فایدروس، جوانی شیفتهٔ سخنوری، صبح را با لوسیاس، خطیب نامدار آتن، گذرانده و خطابه‌ای از او دربارهٔ عشق را با خود دارد. در راه به سقراط برمی‌خورد و هر دو از شهر بیرون می‌روند و در سایهٔ چناری کنار رود ایلیسوس می‌نشینند — تنها گفت‌وگوی افلاطون که بیرون از دیوارهای آتن می‌گذرد.

گفت‌وگو با خطابهٔ لوسیاس آغاز می‌شود و سقراط در برابرش دو خطابه می‌گوید که دومی از زیباترین بخش‌های آثار افلاطون است: تمثیل «ارابهٔ روح»، که در آن روح به ارابه‌رانی با دو اسب بالدار مانند شده است، یکی رام و نجیب و دیگری سرکش، و جنون عاشقانه همچون نیرویی که روح را به یاد زیبایی آسمانی می‌اندازد. نیمهٔ دوم به فن سخنوری می‌پردازد: سخن خوب چیست و چه تفاوتی میان فریفتن و آموختن هست.

در پایان، سقراط با افسانه‌ای مصری استدلال می‌کند که نوشتن حافظه را ضعیف می‌کند و متن نوشته نمی‌تواند از خود دفاع کند؛ نقدی بر نوشتن که افلاطون، با طنزی پنهان، خود آن را نوشته است. این نسخه ترجمهٔ بنجامین جاوت است، با مقدمه‌ای دربارهٔ پیوند این گفت‌وگو با «مهمانی».