Cicero's Brutus; also His Orator

این کتاب دو اثر سیسرون، خطیب و سیاستمدار بزرگ روم، را دربارهٔ هنر سخنوری در بر دارد: «بروتوس، یا تاریخ سخنوران نامدار» و «سخنور، یا سخنران کامل»، که هر دو در ۴۶ پیش از میلاد نوشته شدند. ترجمهٔ انگلیسی از ای. جونز است که در قرن هجدهم، برای نخستین بار این دو اثر را به انگلیسی برگرداند.

«بروتوس» گفت‌وگویی است میان سیسرون، دوستش آتیکوس و بروتوس، در باغ خانهٔ سیسرون و زیر تندیس افلاطون. سیسرون در آن سخنوران یونان و روم را تا روزگار خود مرور می‌کند و دربارهٔ هر یک داوری می‌کند؛ این متن برای بسیاری از آن سخنوران تنها منبع ماست و در واقع خلاصه‌ای پنهان از تاریخ سیاسی روم هم هست.

«سخنور» تصویر آرمانی سیسرون از خطیب کامل است: کسی که بر هر سه سبک ساده، میانه و فاخر چیره است، فلسفه و حقوق و تاریخ می‌داند، و به آهنگ و وزن نثر حساس است. سیسرون این آثار را وقتی نوشت که سزار قدرت را گرفته بود و سخنوری آزاد در روم رو به پایان بود؛ به همین سبب لحن کتاب آمیزه‌ای از غرور و حسرت است.

این کتاب برای علاقه‌مندان بلاغت و فن بیان، تاریخ روم، و کسانی که به ریشه‌های سنت سخنوری اروپایی علاقه دارند، متنی بنیادین است.