The Birth of Tragedy

«زایش تراژدی از روح موسیقی» نخستین کتاب فریدریش نیچه است که در ۱۸۷۲ منتشر شد، زمانی که او استاد بیست‌وهفت‌سالهٔ زبان‌شناسی کلاسیک در دانشگاه بازل بود. نیچه در این کتاب می‌کوشد توضیح دهد تراژدی یونانی چگونه پدید آمد و چرا زوال یافت.

تز اصلی کتاب کشمکش دو نیروی بنیادین در هنر است: «آپولونی»، اصل فرم، نظم، اعتدال و رؤیا؛ و «دیونوسوسی»، اصل مستی، شور، موسیقی و یکی شدن با کل هستی. به باور نیچه تراژدی آتیک از پیوند این دو زاده شد و با عقل‌گرایی سقراطی و نمایش‌های اوریپید رو به مرگ رفت. او سپس امید به تولد دوبارهٔ روح تراژیک را در فرهنگ آلمانی، به‌ویژه در موسیقی ریشارد واگنر، می‌جوید.

کتاب در محافل دانشگاهی با حملهٔ تند زبان‌شناسانی چون ویلاموویتس روبه‌رو شد و به اعتبار علمی نیچه آسیب زد، اما دوگانهٔ آپولونی و دیونوسوسی به یکی از پرکاربردترین مفهوم‌ها در نقد هنر و فلسفهٔ فرهنگ بدل شد. این ویراست ترجمهٔ ویلیام هاوسمان است و «تلاشی برای انتقاد از خود» — مقدمه‌ای که نیچه چهارده سال بعد بر کتاب نوشت — و زندگی‌نامه‌ای به قلم خواهرش را نیز در بر دارد.