Perpetual Peace: A Philosophical Essay

«صلح پایدار» جستاری کوتاه است که ایمانوئل کانت در ۱۷۹۵، در هفتادویک‌سالگی و اندکی پس از پیمان صلح بازل میان پروس و فرانسهٔ انقلابی، منتشر کرد. کانت متن را با طنزی ظریف در قالب یک پیمان‌نامهٔ بین‌المللی نوشته است: با «مواد مقدماتی»، «مواد قطعی» و حتی یک «مادهٔ سری».

مواد مقدماتی شرط‌هایی برای پایان دادن به جنگ‌اند: پیمان صلحی که نیت جنگ آینده را پنهان کند صلح نیست؛ ارتش‌های دائمی باید به‌تدریج برچیده شوند؛ هیچ کشوری حق مداخلهٔ قهرآمیز در قانون اساسی کشور دیگر را ندارد. مواد قطعی بنیان صلح‌اند: قانون اساسی هر کشور باید جمهوری باشد، حقوق ملل باید بر اتحادیه‌ای از دولت‌های آزاد استوار شود، و «حق شهروندی جهانی» به معنای حق مهمان‌نوازی برای همه به رسمیت شناخته شود.

استدلال اصلی کانت این است که صلح وضع طبیعی انسان‌ها نیست و باید با نهادها و قانون ساخته شود. بسیاری این جستار را از سرچشمه‌های فکری جامعهٔ ملل، سازمان ملل و نظریهٔ «صلح دموکراتیک» دانسته‌اند. این نسخه ترجمهٔ انگلیسی ام. کمبل اسمیت با مقدمه و یادداشت‌های مفصل است.

متنی کوتاه و هنوز به‌روز برای خواننده‌ای که به فلسفهٔ سیاسی، روابط بین‌الملل و اندیشهٔ صلح علاقه دارد.