The Critique of Practical Reason

کانت در نقد اول نشان داده بود که دربارهٔ خدا، آزادی و جاودانگی نمی‌توان دانش نظری داشت. اینجا می‌گوید عقل عملی — عقل در مقام تصمیم‌گیری — ناچار آن‌ها را پیش‌فرض می‌گیرد: اگر «باید» معنا داشته باشد، «می‌توانم» هم باید معنا داشته باشد.

جملهٔ پایانی کتاب از مشهورترین جمله‌های فلسفه است و بر سنگ گور او نوشته شده: دو چیز ذهن را از شگفتی پر می‌کند — آسمان پرستاره بالای سر، و قانون اخلاقی درون.

همراه با «بنیاد مابعدالطبیعهٔ اخلاق»، این کتاب هستهٔ دستگاه اخلاقی کانت را می‌سازد.

کتاب دو بخش اصلی دارد: «تحلیل» که قانون بنیادی عقل محض عملی — یعنی امر مطلق — و مفهوم خیر و انگیزهٔ احترام به قانون را شرح می‌دهد، و «جدل» که به مسئلهٔ «خیر برین» و پیوند فضیلت و سعادت می‌پردازد و جاودانگی نفس و وجود خدا را به‌عنوان اصول موضوعهٔ عقل عملی پیش می‌کشد. این نسخه ترجمهٔ انگلیسی تامس کینگزمیل ابت است. برای دانشجوی فلسفه و اخلاق، این متن دشوار اما ضروری، کلید فهم یکی از اثرگذارترین نظریه‌های اخلاقی تاریخ است.